در اتاق درمان، همیشه چیزی بیش از دو نفر حضور دارد. معرفی کتاب «روابط ابژه»
راهنمایی تجربهنزدیک برای نودرمانگران
در اتاق درمان، همیشه چیزی بیش از دو نفر حضور دارد.
گذشته، روابط درونیشده، ابژههای اولیه و الگوهای کهنِ تجربهشده از خود و دیگری، همگی فعالاند و در «اینجا و اکنون» رابطهی درمانی خود را نشان میدهند. این کتاب دربارهی همین حضور زنده و پویاست؛ کتابی که رواندرمانی را صرفاً مجموعهای از تکنیکها نمیداند، بلکه آن را مواجههای انسانی و عمیقاً رابطهمحور میفهمد.
نویسنده، با تکیه بر سنت روابط ابژه بهویژه نظریههای ملانی کلاین، ویلفرد بیون و دونالد وینیکات چارچوبی روانپویشی ارائه میدهد که در آن «رابطه» واحد اساسی فهم بالینی است. پرسش محوری کتاب ساده و متفکرانه است؛
در این لحظه، در رابطهی میان من و بیمار چه میگذرد؟
از منظر روابط ابژه، ذهن ایستا نیست و بیمار هرگز درمانگر را «آنگونه که هست» تجربه نمیکند؛ بلکه او را از خلال جهان ابژههای درونی خود میبیند. درمانگر ممکن است در طول یک جلسه، یا حتی از لحظهای به لحظهی دیگر، بازنمایی افراد متفاوتی برای بیمار شود. این جابهجاییها، این انتقالهای زنده و گاه آشفته، صرفاً موانعی در سر راه درمان نیستند و مادهی خام فهم رواناند.
میلر (نویسنده) نشان میدهد که چگونه توجه دقیق به انتقال و انتقال متقابل و به واکنشهای هیجانی خود درمانگر، میتواند راهی باشد برای شناخت تاریخ رابطهای بیمار، بیآنکه درمان به بازسازیهای مکانیکی از گذشته فروکاسته شود.
یکی از ویژگیهای برجستهی کتاب، تأکید آن بر تجربۀ نزدیک بودن در آموزش است. نویسنده، آگاه به اضطرابها و سردرگمیهای نودرمانگران، از زبانی پیچیده و اصطلاحات غیرضروری پرهیز میکند و مفاهیم دشوار روانکاوی، از همانندسازی فرافکنانه گرفته تا موقعیتهای پارانوئید-اسکیزوئید و افسردهوار را با مثالهایی بالینی روشن و ملموس توضیح میدهد. خواننده میتواند کنار نویسنده بنشیند و ببیند که او در مواجهه با بیمار چه میاندیشد، چه احساسی را تجربه میکند، و چگونه تصمیم میگیرد که مداخله کند یا سکوت را حفظ و معنا کند.
کتاب در دو بخش اصلی سامان یافته است.
بخش نخست به جنبههای عملی شروع رواندرمانی میپردازد که ازز نظارت بالینی، حفظ چارچوب درمان، معنای کلام و سکوت، تا تمایز میان «فرآیند» و «محتوا» در گوشدادن به بیمار را شرح میدهد. در این بخش، نظریه همواره در خدمت فهم آن چیزی است که در رابطهی زندهی درمانی جریان دارد.
بخش دوم، خواننده را به سطوح عمیقتر نظریهی روابط ابژه میبرد؛ شکلگیری حسِ بودن خود در سالهای نخست زندگی، گذار از روابط دوتایی به سهتایی، موقعیت ادیپی، و نقش ابژههای اولیه در سازماندهی تجربهی هیجانی بزرگسالی. و پیوند میان این مفاهیم و کار بالینی، با دقت و انسجام دنبال میشود.
وجه مهم دیگر کتاب، گفتوگوی آن با علوم اعصاب است. میلر نشان میدهد که چگونه یافتههای نوروبیولوژیک دربارهی رشد مغز و دلبستگی، در تضاد با روانکاوی نیستند و میتوانند فهم ما از درونیشدن روابط اولیه و پایداری الگوهای رابطهای را غنیتر کنند. از این منظر، نظریهی روابط ابژه دیگر صرفاً روایتی استعاری از روان نیست، و میتوان دید که چگونه با زیربناهای زیستیِ تجربهی انسانی نیز همخوانی دارد.
روابط ابژه کتابی است برای کسانی که میخواهند رواندرمانی را انسانیتر فهم کنند؛ برای دانشجویان رشتههای سلامت روان، کارورزان و رزیدنتها، دانشپژوهان روانکاوی و درمانگرانی که در آغاز یا میانهی مسیر حرفهای خود هستند.
این کتاب به ما یادآوری میکند که در اتاق درمان، همانقدر که بیمار آسیبپذیر است، درمانگر نیز با تجربههای هیجانی خود روبهرو میشود و درست در همین مواجههی صادقانه و اندیشاننده است که امکان فهم و تغییر پدید میآید.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.