از ته قلبم میگم که زندگیم به دو بخش قبل و بعد از مدرسه تقسیم میشه! همون روزای اول که وارد مدرسه شدم و کلاسامون شروع شد، متوجه شدم که یه خانواده جدید با کلی دوست و استاد که درجه یک و همراه هستن پیدا کردم. به طور کلی شناختی که از رویکردهای مختلف روانشناسی و روان‌کاوی پیدا کردم، خیلی به من در مسیر رشدم کمک کرد و اتفاق قشنگ دیگری که برام تو این مسیر رقم خورد، شروع درمانم بود که بالاخره گارد خودم رو کنار گذاشتم و الان سه سال میشه که تحت درمان تحلیلی هستم، خود همین موضوع به شناخت بهتر خودم کمک شایانی کرده. و در آخر این رو بگم که هیچوقت فکرش رو‌ نمی‌کردم که بتونم از زاهدان وارد چنین جوامع معتبر علمی بشم و در مسیر رشد قرار بگیرم. ازت متشکرم راه رشدِ همیشه سبز

اما مدرسه یکی از قشنگ‌ترین بخش‌های زندگی من‌ برای من توی دوره‌ای اتفاق افتاد که همه‌چیز خیلی سخت بود؛ انگاری هیچی نبود که بهش چنگ بزنم، انگار یه چیزی نیاز بود که بیاد و به من رنگ و‌ شور زندگی بده. وقتی واردش شدم تجربه من توی کلاس‌ها و ارتباطم با استادام و دوستام این بود که مدام شگفت زده می‌شدم، اینجوری که انگار چه قدر من ‌مال اینجام و معنای خودم رو پیدا کردم. خیلی خیلی شبیه جریان زندگی بود بالا و پایینش، سختی‌هاش، خوشی‌هاش، همه اینا برای من ‌ظرفیت ایجاد می‌کرد. همه اینارو گفتم که اخرش بگم من توی مدرسه حضور خودم رو حس ‌می‌کردم، زنده بودم و به‌ خودم اجازه میدادم بخش‌های بیشتری از خودم رو بروز بدم، امن بود برام و شیرین، پایه شروع خیلی تجربه‌ها و دیدگاه‌ها و معناها شد.

برای من راه رشد، خانه‌ی سبز پر پیچ و خمی است که در آن امنیت و شنیده شدن معنا پیدا می‌کند. فضایی است خلاق که خلاقیت دوست است، احساس دارد و به احساس اعتبار می‌بخشد. تو راه می‌جویی و او گزینه‌های بسیار روی میز قرار می‌دهد، تو سردرگمی و او به تو حق انتخاب می‌دهد. خانه‌ای که به سان رود با تمام فراز و نشیب‌هایش در جریان است و تو را در بر می‌گیرد و با تو از مبدایی تا مقصدی هم‌سفر می‌شود. به نقش تو معنا می‌دهد تا بتوانی در جاده‌های تجربه قدم بگذاری و راه و رسم گفتن و شنیدن بیاموزی و با ابهام و گم‌شدگی‌های خود دقایقی بنشینی و در مسیر رشد گام برداری.

زمانی از رامان صدر یاد گرفتم: رشد نتیجه تحمل ابهامه! مگر می‌شود حرف از رشد زد اما در مسیر ابهام و شک قرار نگرفت!؟ مدرسه روان‌شناسی راه رشد فرصتی است که افراد علاقه‌مند با فهم مقدماتی و جامع از مفاهیم و با دغدغه‌هایشان بتوانند وارد فضایی پویا شوند تا فرصت پیدا کنند از خودشان بگویند. به نظر من مدرسه روان‌شناسی راه رشد را نباید صرفاً یک مدرسه با ماهیت آموزشی دید. بدون شک مدرسه آمیخته‌ای از تجارب رشد دهنده است. جایی که آموزش توام با ایده‌هایی است که شاید برای اولین بار باشد که آن را تجربه خواهید کرد.

وقتی به دوسالی که کنار مدرسه گذروندم فکر می‌کنم، تجربه‌هایی که به دست آوردم، کلاس‌هایی که گذروندم و آدمایی که افتخار آشنایی باهاشون رو داشتم، پر میشم از حس خوشحالی. از اون خوشحالی‌هایی که با خودت میگی «آها» اینجا جایی بود که دوست داشتم باشم. یادگرفتن کنار آدمایی که پر از شوق یادگیری‌ان خیلی حس خوبیه. راه رشد برای من تجربه‌ی رشد شد. تجربه‌ای که الان برام قابل لمسه و می‌تونم ببینم چقدر نسبت به خودم کنجکاو‌تر شدم و همین برام شد نقطه‌ی شروع. این مسیر ادامه داره و من مشتاقم برای زیستن لحظه به لحظه‌اش.

مدرسه راه رشد برای من كه سال‌ها رشته حقوق خونده بودم و هيچ چيز از دنيای روانشناسی نميدونستم يه تجربه‌ی خيلی عالی بود كه بتونم از ابتدا با مفاهيم روانشناسی، رويكردها و نظريه‌های مختلف آشنا بشم. همینطور محيطی خيلی خوب و دوستانه، با امکان آشنایی با اساتيد بزرگ و پيدا كردن دوست‌هايی كه با هم دغدغه مشترک داريم و به پيشرفت هم كمک می‌كنيم رو تجربه کنم. داشتن اين اجتماع خيلی برای من ارزشمند هست. مدرسه یک فرصت عالی برای تجربه كردن، ياد گرفتن و هر آن چيزی كه یک دانشجو در مسير درمانگر شدن نياز داره، هست.

راه رشد برای من شده مثل خونه. بچه‌ها رو میشناسم، اساتید رو میشناسم. هر کدوم از بچه‌ها برام کاراکتر خاص خودشون رو دارن. یه بار سرکلاس داشتم فکر میکردم که هرکس مدل خودشه. صداش، نگاهش، فکرش و نظراتی که میده، یکی کم‌حرف‌تر و یکی فعال‌تر، اگه یه روز هرکدوم غایب باشن جاشون خالیه و حس میشه عدم حضورشون. اساتید تک‌تک‌شون مثل یه دوست حرفه‌ای، حامی و باسواد ما رو می‌شنون و بهمون از دنیای پیچیده‌ی روان می‌گن و من هربار بیشتر ذوق می‌کنم از رشته‌ی سخت و شیرینی که انتخاب کردم. راه رشد برام هم مدرسه‌ است، هم خونه. این یه تناقض بزرگ و قشنگه :))

حضور در مدرسه‌ی راه رشد یکی از بهترین و راه‌گشاترین اتفاقات زندگیم بود. گذشته از آنچه به طور عمومی در مورد موضوعات خودشناسی و رویکردهای مختلف یاد می‌گیرم، بودن در کنار مجموعه‌ای از اساتید و کادر آموزشی که بی‌ هیچ نقابی خودشان را در هر لحظه تجربه می‌کنند، این آموزه را برایم داشته که احساسات خودم را در هر حالی بپذیرم و از رویارویی با آنچه هر لحظه ممکن است در من روی‌دهد، نترسم. این درک حس‌های متناقض خود و پذیرش آن‌ها بزرگ‌ترین محصولی است که تا این لحظه‌ی حضور در مدرسه برداشت کرده‌ام.